یادداشت هایی بر آن ور پنجاه تومانی

مداح ها و روحانی ها به این لحظات می گویند :"وقت مزد گیری"!به غروب آخرین روز ماه صفر...می گویند دو ماه عزادار بوده ای و حالا وقتش است که مزدت را طلب کنی...

برای من این لحظات،لحظات سرخوشی ست.سرخوشی این که یک محرم و صفر دیگر آمد و من زیر پرچم بودم،نه بیرون پرچم،که من شرط لازم را باز آوردم،تا بماند شرط کافی،که طعم وصل بودن به ابدیت را باز چشیدم...

برای من این لحظات،لحظاتی ست که چشمانم را ببندم و ذکر گونه،مثل آن نصرانی تازه مسلمان بگویم:"تمام حجت مسلمانی من،حسین بن علی ست."

مزد من هم شاید،همان سرخوشی و همین ذکر باشد.