ناتمام
آنها كه كتابشان داده ايم، او (پيامبر) را همان گونه می شناسند كه پسران خود را، ولى گروهى از آنان با اين كه حق را می دانند آن را كتمان می كنند.
بقره/146
من سر و کله می زنم این روزها،این آخرین روزها را با مصادیق این آیه.
حالم،حال آشفته ام هم مال همین است،به خودم می گویم از این جا که بیرون بیایم، تمام می شود.مساله این جاست که مطمئن نیستم به این گفته ام.
2)باید از بچه های مدرسه یک معذرت بزرگ بخواهم.معذرت بابت این که همان سال تحصیلی پیش،همان وقت که اولین جرقه های نفاق را دیدم،همان وقت که ملاک هایشان را برای ثبت نام شنیدم،باید از این جا می رفتم.نه حالا.که آن قدر وابسته شده ایم که این جدایی ناممکن می زند...
پ.ن:این پست ناتمام است...
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم و آسودگی ما عدم ماست